Einde van de vakantie & kleine wondertjes

Hallo iedereen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik, Anneleen, een berichtje heb gepost over mijn avonturen. Om jullie up-to-date te houden volgen hier enkele belevenissen van de afgelopen dagen.

Op maandag 25 maart zijn Marleen en ik in de vroege uurtjes vertrokken om de mangroves te bezoeken. Naar Gambiaanse gewoonten hadden we verwacht dat we enkele minuten (lees tussen 30 minuten en 1 uur) moesten wachten op onze ‘kapitein’. Wonder boven wonder was de man die ons richting mangroves zou brengen 10 minuten te vroeg. We konden onze ogen niet geloven! Eens geïnstalleerd in het houten bootje gingen we op zoek naar de vele vogels die je hier kan vinden. Enkele prachtige vogels passeerden voorbij onze ogen. Na ongeveer 5 uur op het bootje te hebben gezeten, gingen we langs het strand richting hotel. Om 15 uur hadden we afgesproken met Bas (een jonge Gambiaan die we via andere Belgen in het hotel hebben leren kennen). Hij ging met ons samen naar de markt. Omdat het op dat moment ontzettend warm was, hebben we enkel het noodzakelijke aangekocht, namelijk de bednetten. Met man en macht kregen we de 30 aangekochte netten veilig en wel in het hotel.

De volgende dag (dinsdag 26 maart) was het tijd om nog eens een bezoekje te brengen aan het ziekenhuis. Hier gaven Marleen, Jolien en ikzelf alle materialen af die we konden aankopen via de gemeente Aalter (zie blogbericht 'Dank u wel, Aalter')

Woensdag 27 maart hielden we een ‘rustdagje’. Even werken voor school, een spelletje spelen aan het zwembad, geld wisselen in de bank,... Kortom, een ‘relaxed’ dagje om genoeg energie op te doen voor de volgende dag.

Op donderdag 28 maart hadden we een uitstap gepland met het hotel. Deze keer gingen we richting Brikama. Per boot bezochten we ook hier de mangroves en maakten we een uitgebreide wandeling in het park. We kregen er ontzettend veel uitleg over bomen, planten, Gambiaanse historiek,... Tussen dit alles door bezochten we een oude man die in het park woont. De man is eind de 90 jaar en doet aan handlezen. 'Voor de fun’ hebben we even onze toekomst laten voorspellen... Wat de man allemaal heeft gezegd gaan we natuurlijk niet aan jullie neus hangen. Hierna werd ons een Afrikaanse maaltijd voorgeschoteld. Eenmaal we ons buikje rond hadden gegeten gingen we met de jeep verder naar de volgende stop: de houtsnijmarkt en de veemarkt. Op de houtsnijmarkt zag ik een handgemaakt houten doosje staan. Met wat overtuigingskracht en vastberadenheid kocht ik dit voor 100 dalasi (=2,5€). Missie geslaagd! Op de veemarkt kregen we wat uitleg over het kopen en de prijzen van de dieren. Zo koop je hier (in tegenstelling tot bij ons) een volledig dier, en geen ‘koteletje’ van 200 gram.

De life stock market in Brikama

Moe maar voldaan sloten we de avond af met een glaasje wijn en elkaars gezelschap.

Omdat we enkele dagen geleden naar de markt in Banjul waren geweest, maar enkel de bednetten aankochten, wou ik mijn mama graag eens laten kennismaken met de volledige markt. Op deze markt kan je werkelijk alles kopen, zoals bijvoorbeeld vlees, vis, groenten, zeep, tandpasta, kleren, kuisproducten, souvenirs,... Lang zijn we er niet geweest. De geur, de drukte en de warmte werden ons al snel teveel.

Zaterdag 30 maart volgde het afscheid. Tranen kwamen opnieuw even naar boven. Niet alleen omdat Marleen richting België vertrok, maar ook omdat Jolien, Gert-Jan en Catherine nog tot zondagavond zouden wegblijven. Gelukkig stonden enkele mensen voor me klaar om de dag sneller te laten verlopen. Ik deed nog even een praatje met een koppel uit Nederland, zei nog even goeiedag tegen wat mensen in het hotel en ging daarna naar mijn huisje. Eenmaal aangekomen stortte ik me op het schoolwerk. De dag ging uiteindelijk veel sneller voorbij dan verwacht (waarvoor schoolwerk toch niet allemaal goed kan zijn...)

Op maandag 1 april was er hier in Gambia (opnieuw) een public holiday. Ik moest die dag niet gaan werken. (wat voor mij niet echt goed uitkwam, aangezien ik nog enkele uren moet inhalen van een vorige stageperiode.) Dinsdag startte dus de nieuwe werkweek en dit op de dienst materniteit. Jammer genoeg was het ontzettend rustig die dag. Een beetje een tegenvaller, want ik had geen zin om stil te zitten en niets te doen. Met een kleine teleurstelling ging ik naar huis. Woensdag werkte ik van 8u tot 20u, en wat was dit een fantastische dag... Ik heb er ontzettend veel dingen gezien en en nieuwe dingen bijgeleerd. Om jullie een beeld te geven van de dienst materniteit:


- Een bed kan je hier niet hoger of lager zetten. Met een houten krukje (dat soms aanwezig is) moet de zwangere vrouw maar op haar bed zien te geraken.
- Vergeet pijnstillers of een epidurale verdoving; wie een kind wil, moet pijn lijden!
- Er ligt ontzettend veel vuil op de vloer, voornamelijk bloed. Niet alles wordt direct proper gemaakt. Gevolg : mieren op de vloer.
- De communicatie met de patiënten verloopt soms wat moeilijk. Veel van hen spreken enkel Wolof of een andere lokale taal. Hierdoor is het moeilijk om iets te vragen of om iets uit te leggen aan de vrouw.
- Bijna elke vrouw komt binnen met haar moeder of een zus. De man is zo goed als nooit aanwezig.
- Wanneer de vrouw bevalt duurt het meestal enkele uren voor ze haar kind kan vasthouden. Het contact tussen moeder-kind wordt hier niet gestimuleerd.
- Voor de 8ste keer bevallen is hier geen uitzondering ...
- Er is ontzettend veel lawaai op de dienst. Telefoons die afgaan, verpleegkundigen die naar elkaar roepen,...
- Sommige vrouwen wachten heel lang voor ze naar het ziekenhuis komen. Soms zelfs tot ze volledige ontsluiting hebben.
- Ook hier heb ik meegeholpen met de eerste hulp bij een pasgeboren kindje. De placenta was losgescheurd, waardoor het kindje niet meer ademde toen het werd geboren. Met de juiste personen en de beperkte middelen konden we het kindje toch redden.
- De middelen zijn ook hier heel beperkt. Zo moest er bij een kindje secreties verwijderd worden uit mond en neus. Normaal is hier een toestel voor. Omdat dit niet werkte ging de verpleegkundige een leiding van een infuus halen. Het ene uiteinde plaatste ze in de mond van het kind, het andere in haar mond. Door dan te zuigen werden de secreties bij het kind verwijderd. (Hierna spuwde de verpleegkundige alles uit tegen de muur...)
- Op dinsdag 2 april kon ik een keizersnede meevolgen. Net toen het kindje werd geboren lag ik op de grond... Vlekken kwamen opeens voor mijn ogen met alle gevolgen vandien. Te weinig eten en drinken waren waarschijnlijk de oorzaak.
- Het team hier is fantastisch! Verpleegkundigen die je op een beleefde manier iets vragen, die bereid zijn om je dingen uit te leggen,... Geweldig gewoon!
- Dinsdag werd er één kindje geboren, woensdag 6 kindjes (waaronder een tweeling), donderdag 3 kindjes. Het ene kindje is al wat groter dan het andere, maar op zich blijven het allemaal kleine wondertjes!

Gisterenavond kocht ik nog enkele souvenirtjes. Natuurlijk ga ik nu nog niet vertellen voor wie deze zijn en wat het juist is, anders is het geen verrassing meer...

Voor de voetballiefhebbers onder ons: de nationale voetbalploeg van Tunesië verblijft in het hotel hier in Banjul. Ik gaf mijn eigen even de kost en wenste de coach nog veel succes J.

Tot de volgende,

Anneleen

Cultuurshock in het kwadraat

Dag bloglezers,

Samen met mijn ouders en zus verkenden we dinsdag 2 april Banjul. “Je moet dit werkelijk in het echt gezien hebben om te weten wat het is!”, zeiden ze. Heel wat zaken waar zij verwonderd van opkeken, zijn voor Anneleen en mij dagelijkse kost geworden.

Wat hebben we al gedaan?

- We bezochten het Royal Victoria Hospital (diensten pediatrie en neonatologie) en deelden opnieuw enkele bruikbare materialen uit: een babyweegschaal, kinderkoortsthermometers, babymutsjes, kinderkledij geschonken door de A-mode, balpennen, (hand)doeken en een tweedehands laptop voor Ramatouillie geschonken door haar Nederlandse pleegmoeder





- We maakten kennis met de mensen van de compound waar ik verblijf
- We bezochten het primitieve cakebakkerijtje dat bij de compound hoort
- We wandelden door de Albert Market met alle geuren, kleuren en rommel erbij
- We genoten van een strandwandeling en zagen de piroqueboten die de Gambiarivier oversteken (en de typische manier waarop passagiers ingeladen worden)
- Bezoek aan de middelbare school in Banjul waar Gert-Jan en Catherine les geven. Er waren jammer genoeg slechts een 20-tal kinderen aanwezig wegens de paasvakantie. Aan de directeur gaven we balpennen, gradenbogen en passers om in de school te gebruiken.  Hiermee was hij heel tevreden ! Hij bedankte ons in naam van alle studenten en leerkrachten.
- Met de ‘bushtaxi’ en in gezelschap van Musa (bekende van Jolien) naar de drukke markt in Serrekunda waar gewoon ALLES te koop is… (maar afdingen is de boodschap!); daarna nog bezoek aan de batikmarkt (batik zijn doeken die op een natuurlijke manier geverfd zijn)
- Bezoek aan de 'Arch 22' in Banjul (beklimming en mooie uitzichten over de stad)
- Bezoek aan de bekende ‘Crocodile Pool’ in Bakau (opnieuw met de ‘bushtaxi’)

Groetjes,

Jolien

The ‘extreme’ Gambia te land, ter zee en net niet in de lucht!

Liefste lezers!

Vrijdagmorgen stonden we vroeg op. Met ‘we’ bedoel ik onze buren Gert-Jan, Catherine en Shanna, het meisje dat in de City Council werkt. Anneleen was er deze keer jammer genoeg niet bij omdat haar mama zaterdag terug naar België vertrok en ze dit afscheid niet wou missen. Het beloofde opnieuw een druk weekend te worden. Met de rugzakken vertrokken we richting Wassu, de plaats waar er Stone Circles te bezichtigen zijn. Om Wassu te bereiken moesten we meer dan 300 km afleggen. Vooraf kregen we heel wat reacties op ons voornemen om naar Wassu te gaan. De huisbaas onder andere zei ons: “Very hot place, don’t forget your water, really deserted, you will dehydrate”. Benieuwd zoals we zijn sprongen we in het avontuur en wilden we dit verlaten stadje (dat erg landinwaarts gelegen is en daardoor zo warm is) met eigen ogen bezichtigen.

Voor de tweede maal namen we plaats in de boot naar Barra. We waren nog maar pas vertrokken en we hadden al pech onderweg. Catherine kreeg als souvenir een grote blauwe plek op haar binnenarm veroorzaakt door het plaatsnemen in de voor ons zeer onveilige boot! Daarenboven scheurde haar broek bij het verlaten van de boot. Gelukkig konden we het gat voor een appel en een ei snel laten dichten bij één van de zovele naaiateliers in Barra.

Snel zochten en kochten we een ontbijtje dat we gedurende de lange rit van 3 uur en een half zouden opeten. Vervolgens was het aan ons om een geschikte bushtaxi uit te zoeken die ons naar Wassu zou brengen. Gedurende de rit genoten we van het landschap rondom ons. We passeerden heel wat kleine dorpjes. Onmiddellijk merkten we op dat de grond hier werkelijk veel droger is dan in Banjul. De quotes van de dag tijdens de busrit waren: “Nu weten we ook eens hoe het voelt om als een pizza in een heteluchtoven te verblijven”en “Ik heb een zwembad in mijn broek”. Eens aangekomen voelden we ons erg loom, we hadden as het ware geen energie. Voor we vertrokken hadden we een gsm-nummer gekregen van iemand die in dit dorpje verblijft. We belden hem op en binnen de kortste keren stond hij daar. Samen met hem wandelden we naar de plaats waar we zouden overnachten. Twee kamers stonden voor ons ter beschikking en dat voor nog geen 2,50 euro per persoon per overnachting. Van goedkoop gesproken! De douche en de wc waren buiten … Nadien bezochten we de Stone Circles, wat het doel van onze uitstap was. Heel erg toeristisch is deze plaats niet, er komen wel veel schoolkinderen de stenen en het kleine nabijgelegen museumpje bezoeken. Volgens ons is er bij de Gambianen zelf nog heel veel onduidelijkheid over de stenen. Het zouden graven zijn, maar hoe de stenen er terecht gekomen zijn, hoe lang ze er al liggen... blijven vraagtekens. De gids die ons begeleidde, vertelde ons dat we een wens kunnen doen wanneer we een steen bovenop een grote steen (het zogezegde graf) plaatsten. Dat deden we dan ook. Omdat we zin hadden in een hapje en in dit verlaten dorpje geen goede eetgelegenheden waren, besloten we naar een nabijgelegen dorpje te trekken. Dit gebeurde niet met een taxi zoals we gewoon waren, maar wel met een kar getrokken door een paard.

Alle vier genoten we van dit avontuur. We voelden ons net in Azië toen we de weidse rijstvelden passeerden.

Uiteindelijk smulden we van een hapje bij zonsondergang. Tijdens de terugrit op de kar bewonderden we de melkweg en nog enkele sterrenbeelden die in België, vanwege de lichtvervuiling, moeilijk waar te nemen zijn. Dit maakte het plaatje voor ons compleet! Moe maar voldaan zochten we ons bed op.

De volgende morgen ging de wekker alweer vroeg af: een boottocht op de Gambiarivier stond op het programma. Ons doel was om naar Janjanbureh (het vroegere Georgetown) te varen. Janjanbureh ligt nog verder het binnenland in. Blij verrast waren we toen we hoorden dat de kans groot was dat we tijdens de boottocht onder andere nijlpaarden (in feite ‘gambiapaarden’) zouden kunnen zien. We hebben er een tijdje op moeten wachten, maar we hebben ze toch van ver kunnen bewonderen. Heel dicht met de boot mochten we niet komen, want de gids vertelde ons dat het gevaarlijke dieren zijn. Ook hebben we foto’s kunnen nemen van een chimpansee in de vrije natuur. Het was een interessante boottocht die ons na ongeveer 7 uur in Janjanbureh bracht. Eens aangekomen hadden we enkele mogelijkheden om te overnachten. Aangezien we nog niet in een hutje geslapen hadden en de prijs best meeviel, kozen we voor deze overnachtingsgelegenheid. Van de eigenaar van de overnachtingsplaats ‘Bird camp’ genaamd vanwege de vele soorten vogels, kregen we een korte rondleiding op dit eiland. We zagen onder andere een school en een kerkhof. De dag sloten we af met een deugddoende maaltijd.

Zondag was alweer de laatste dag van het weekend en dat betekende dat we terug naar Banjul moesten keren. Een busje bracht ons via Serrekunda, waar we een tussenstop maakten, terug naar huis. Serrekunda is bekend voor zijn grote markt. Deze drukke markt bezochten we al eerder met Seedy. De markt is 24 uur op 24 uur, 7 dagen op 7 dagen open. Het is een ideale plaats om souvenirs te kopen. We zijn heel wat winkeltjes gepasseerd waar men stof verkocht van waaruit mooie Afrikaanse kleren gemaakt worden. Misschien komt dat er nog van een der komende dagen. ..

Groetjes,

Jolien

Blij weerzien!

De ouders en zus van Jolien zijn goed aangekomen!

Van België naar Gambia, van -3°C naar +35°C in 16 uur...

Verdere verhalen volgen later!

Groetjes,
Jolien, Marlies, Hans en Griet

Dank u wel, Aalter!

Zoals reeds eerder vermeld (in vorige blogberichten) heeft de gemeente Aalter een subsidie toegekend voor ontwikkelingssamenwerking. Aalter heeft een bedrag van 500 euro vrijgemaakt om nieuwe materialen voor het ziekenhuis aan te kopen.

Met dit bedrag hebben we volgende materialen kunnen aankopen:
- 1 saturatiemeter
- 1 glycemiemeter (met bijhorende strips en lancetten)
- 1 mechanische personenweegschaal (zonder batterijen, zo kan deze langer gebruikt worden)
- 30 bednetten (aangekocht op de markt in Banjul om de lokale economie te steunen)

Bovenstaande materialen vonden hun weg op dinsdag 26 maart naar het Royal Victoria Teaching Hospital in Banjul op de dienst ‘Pediatric Care Unit 1 en 2’.

Jolien, Anneleen en Marleen overhandigden dit alles aan de hoofdverpleegkundige van de dienst pediatrie en aan de verpleegkundigen die op dat moment werkten.

Veel blije gezichten kwamen tevoorschijn! Vooral omdat alle materialen meer dan welkom waren en onmiddellijk konden gebruikt worden.

We kozen voor deze materialen omdat deze gedurende een langere periode kunnen gebruikt worden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld handschoenen of spuitjes die slechts één keer gebruikt kunnen worden.

We zijn allen heel blij dat de gemeente Aalter heeft willen investeren (ruim 500 euro) in het grootste ziekenhuis van het land. Voor de Gambianen is dit een enorm bedrag; ze zijn dan ook bijzonder dankbaar dat dit geld op een goede manier werd aangewend door aankoop van duurzame materialen. De hoofdverpleegkundige van het ziekenhuis stond erop om ons nog een bedankingsbrief te bezorgen, voor het College van Burgemeester en Schepenen te Aalter.

Om jullie even te laten wegdromen...

Na het blogbericht van Anneleen wil ook ik, Jolien, mijn avonturen van de voorbije werkweek en weekend met jullie delen (voor mij begint nu al de twee weken durende paasvakantie). Ik heb vorige week helemaal niet stilgezeten en heb dus weer heel wat nieuwtjes!

Terwijl ik dit bericht aan het typen ben, zit ik met m’n laptop buiten te genieten in de schaduw (in de zon is het niet vol te houden, ik schat dat het nu om 12 uur 35 graden is.) Ik heb een prachtig uitzicht op de daken van enkele krotjes en vóór de krotjes bevindt zich onze ‘Belgische studentenkamer’. Nu zit ik hier op een verhoog onder de schaduw van de bladeren van een kokosboom. Op de achtergrond hoor ik Afrikaanse muziek, tetterende mensen in de straat en bovenal geniet ik van een heerlijke cakegeur die afkomstig is van het cakebakkerijtje hier vlakbij. Zalig!

Vorige week bracht ik door op het operatiekwartier of hier het ‘main theatre’ genoemd waar allerlei operaties uitgevoerd worden. Zelf heb ik volgende ingrepen kunnen bijwonen: debridement van diabetische voet, hydrocoele bij een 4-jarig jongetje, besnijdenis van een ander jongetje (wordt hier vanwege het moslimgeloof bij elke jongen uitgevoerd), debridement van hoofdhuid bij een meisje van 28 dagen veroorzaakt door sepsis. Omdat het niet altijd even druk is op de 'main theatre' werkte ik één voormiddag en één namiddag op de ‘maternity theatre’. Hier kon ik vier keizersnedes en één ovariawegname bijwonen.

Anneleen en ik wilden al lang eens een les bijwonen en hebben dat de eerste week van ons verblijf ook meegedeeld. Tot nu toe konden we via die persoon (hoofdverpleegkundige pediatrie) nog altijd geen goedkeuring krijgen. Tegenwoordig kijken we hier niet meer raar van op, we zijn namelijk in Afrika en hier hebben we stress nog steeds niet gezien. Omdat we immers niet konden blijven wachten, besloot ik het via de hoofdverpleegkundige van het operatiekwartier te proberen. Uiteindelijk heb ik via deze persoon de contactgegevens kunnen krijgen van de verantwoordelijke van de nurseryschool.

Samen met Anneleen gingen we vrijdagvoormiddag naar de school voor student-verpleegkundigen, vroedvrouwen en geneeskunde, die vlakbij het ziekenhuis gelegen is. Hier in Gambia duurt de opleiding verpleegkunde net zoals in België drie jaar. We konden een les samen met de vroedvrouwen bijwonen. Er waren enkele studenten die het diploma verpleegkunde reeds op zak hadden en nu dit 4de specialisatiejaar volgden zodat ze zowel verpleegkundige als vroedvrouw zijn. Volgende zaken vielen ons op:

- De klas bestond uit een kleine 40 tal studenten en iedereen zat, zoals we ook gezien hebben in het islamitisch schooltje, heel dicht bij elkaar
- De studenten droegen niet enkel hun witte verpleegkundekleren om te werken in het ziekenhuis, maar ook om de les mee te volgen
- Leerboeken waren niet aanwezig. Elke student had wel een blanco schrift bij zich dat diende om notities in te maken over de les
- Het lokaaltje was voorzien van een beamer en een groot krijtbord, voor de rest waren de muren redelijk kaal
- De lessen verliepen vrij rumoerig; wanneer de studenten bedenkingen hadden, konden ze die steeds gedurende de les luidop meedelen. Ook ontstonden tijdens het één uur durende lesje enkele keren pittige discussies tussen de leerkracht en de studenten. We vonden het allebei heel interessant om te weten hoe het er hier aan toe gaat. In april zullen we proberen om een les samen met student-verpleegkundigen bij te wonen.

Wanneer ik nadien aankwam op het operatiekwartier, bekeek ik de planning voor die dag en volgende ingrepen zag ik genoteerd: debridement van diabetische voet, wegname borstabces en ingreep t.h.v. de slokdarm bij een jongen die een chemisch product gedronken had. Uiteindelijk ging enkel de operatie van de diabetische voet door. De andere werden geannuleerd omdat de vrouw niet wist dat ze nuchter moest blijven en omdat de dokter die de operatie van de jongen zou uitvoeren, niet was komen opdagen. De namiddag was bijgevolg erg rustig waardoor ik een kijkje nam in de materniteit en zo twee kinderen heb zien geboren worden met een keizersnede. Uiteindelijk heb ik kunnen meehelpen om de eerste zorgen toe te dienen.
’s Avonds wou ik het weekend goed inzetten. We hadden afgesproken om na de lunch (rond 16 u.) het Abuko Nature Park te bezoeken. Gert-Jan vergezelde ons samen met Shanna, een Belgische student die in de City Council van Banjul werkt. Ook haar tweede mama, Fatou, bij wie ze verblijft, ging mee op uitstap. Omdat Fatou een eigen auto heeft, waren we snel en comfortabel ter plaatse. Eens aangekomen betaalden we een gids die ons door het park leidde en met wie we een wandeling van ongeveer 3 km maakten. Door de gids waren we op het einde van de avond een paar weetjes rijker. Wist je dat we in het park lianen hebben zien slingeren en gevoeld hebben aan de harde termietheuvels? Ook is het reservaat vooral bekend vanwege het grote aantal vogels dat het herbergt. Naast deze diersoorten zagen wij ook hyena’s, antilopen en nog zoveel meer. Het park deed mij denken aan de jungle gekend van de disneyfilms. We sloten de avond af met een lekker diner in Kololi, een echte toeristentrekpleister.

Zaterdag stond Brikama op het programma. Als lokale gids hadden we een buur meegenomen. Deze buur, Abubackar genaamd, heeft familie in Brikama en zou ons rondleiden. Een 30 minuten durende tocht met de bushtaxi bracht ons op de plaats van bestemming. We maakten kennis met zijn familie en vervolgens verkenden we de markt van Brikama. Deze markt is te vergelijken met deze in Banjul, een drukke plaats waar vis, vlees, groenten… te koop zijn. Ondertussen hebben we een nieuwe lekkernij ontdekt: poeder dat gebruikt wordt om water aan te lengen. Dit poeder in verschillende smaken (mango, bosbessen, sinaasappel, kokosnoot, ananas…) kreeg een plaatsje in onze rugzak.

Omdat het al behoorlijk warm begon te worden rond de middag, besloten we wat afkoeling te zoeken in het 'forest' dat we zouden bezoeken. Hoge bomen kunnen voor afkoeling zorgen, dachten we, maar die afkoeling hebben we niet gevonden aangezien het 'forest' uit verdorde bomen en struiken bestond..

Een bezoek aan de woodcraft market (houtsnijmarkt) mocht zeker niet ontbreken, aangezien Brikama hiervoor gekend staat. We konden zien hoe prachtige figuren uit houten blokken werden gehouwen. Het hoogtepunt was dat een Gambiaan een dolfijntje ontwierp uit hout, nadien gaf hij het ons als geschenk. Veel mensen probeerden ons te overtuigen om heel wat handgemaakte voorwerpen te kopen. Na wat afdingen zijn we heel wat souvenirs rijker. We keerden allemaal al liftend huiswaarts met een goed gevulde rugzak.

Ook zondag waren we al vroeg op pad. Samen met Gert-Jan, Catherine, Shanna, Terresita (de vrouw van Ecquador die hier is voor missiewerk), Mounir (de zoon van Fatou) stak ik voor de eerste maal de rivier ‘the Gambia’ over naar Barra. Dit gebeurde in een houten boot die door Gambianen zelf ineen getimmerd was. Om te verhinderen dat onze voeten/benen nat zouden worden bij het plaatsnemen in de boot, hebben de Gambianen hier iets op gevonden. Heel wat mannen stonden klaar om ons één voor één op de schouders naar de boot te brengen. Wanneer de boot volledig gevuld was met mensen (bij ons duurde dit 45 minuten), konden we vertrekken. De vrouwen en kinderen zitten in het midden van de boot. Omdat zij geen zicht hebben van wat er buiten de boot gebeurt, zorgt dit voor heel wat misselijkheid. Deze uitleg gebruikten wij om na enig aandringen en ondanks het feit dat we vrouw waren, toch aan de zijkant plaats te nemen. Nadat alle life-jackets aangetrokken waren, kwam er eindelijk beweging in de boot.

Aan de overkant van de rivier bevindt zich de stad Barra. Sarjo, iemand die in de City Council werkt, wachtte ons reeds op. Met hem bezochten we het Fort Bullen waarvoor Barra bekend is. Na wat foto’s genomen te hebben in het museum en genoten te hebben van de mooie kust met hier en daar wat baobabbomen, konden we onze tocht verder zetten. We onderhandelden met de taxichauffeurs over een goede prijs en reden toen landinwaarts langs een erg bestofte weg. James Island was ons eindpunt. Dit is een plaats die bekend staat voor de slavenhandel. Heel wat slaven werden via deze plaats naar Amerika getransporteerd.

Toen begon ons maagje alweer te knorren en werden we bij Sarja uitgenodigd voor de lunch. Als welkomstdrankje kregen we een verfrissende baobbabjuice met stukjes fruit (dit drankje smaakt een beetje naar yoghurt). Nadien konden we meegenieten van het gerechtje ‘jassa’ genaamd (dit is een Gambiaans gerechtje met rijst en vis). Meer dan voldaan gaven we de gastheer meegebrachte Belgische speculaaskoekjes als bedanking voor de gastvrijheid. Het was toen reeds 18 uur en dit betekent dat de laatste ferry naar Banjul bijna ging vertrekken. Aangezien Catherine de volgende dag terug moest les geven, keerde zij als enige terug naar Banjul. Wij zetten onze tocht verder naar Jinack Lodge waar we zouden overnachten. Deze lodge bevindt zich op Paradise Island. Echte toeristen voelden we ons wanneer we met de 4x4 doorheen het Niumi National Park reden om dit eiland te bereiken. Een onbeschrijfelijk gevoel om deze prachtige natuur rondom je te zien. Toen men vroeg waar we wilden overnachten (ofwel in tenten ofwel in een kamer), hadden we allen snel beslist. In tenten de nacht doorbrengen, daar hadden we allemaal wel zin in! Rond het kampvuur klonken we met een baobabbjuice in onze handen op een meer dan geslaagde dag!

Het geluid van de vogels en het water van het strand alsook het licht van de zonsopgang wekten ons. Klaar voor een nieuwe dag die startte met een ochtendwandelingetje aan het strand. Als ontbijt aten we tapalapi (Gambiaans stokbrood) belegd met ananasconfituur. De batterijen waren weer opgeladen en we konden weer verder het eiland verkennen. Op het eiland is er één lagere school. In deze school werden we goed ontvangen, we kregen een rondleiding en konden de les meevolgen in een klasje. Naast het schooltje bevond zich een waterput en een tuintje met allerlei soorten groentjes en fruitbomen (mango, bananen…). We maakten kennis met enkele voor ons onbekende Afrikaanse groenten/vruchten. Ook bekende groenten zoals sla, ui en tomaten waren er. Dit tuintje heeft naar ons inzien heel wat voordelen. Eerst en vooral worden de kinderen voorbereid op een leven waar ze zelf groenten kunnen kweken en daarnaast worden de groenten nog eens gebruikt om op te eten door de kinderen bij de lunch.

Samen met de kinderen waarvan de les net beëindigd was, verlieten wij het gebouwtje. De kinderen stelden ons allerlei vragen ‘What’s your name? Where are you from? …’ Het viel ons op dat er enkele kinderen waren die als rugzak een simpel plastiek zakje gebruikten. Ondertussen was het middag en het zand onder onze voeten voelden we branden ondanks dat we gesloten schoenen aan hadden. Een drankje met uitzicht op de spelende kinderen in het water deed heel veel deugd. Deze kinderen waren op zoek naar gesloten schelpen die zich onder het zand bevonden. Deze worden gekookt en zijn blijkbaar een echte lekkernij. Vreemd keken we naar elkaar toen een jongetje vóór ons kwam staan met een krab in zijn handen. Hij stak de levende verse krab die hij nog maar net zelf gevangen had, smakelijk in zijn mond! We hoorden de krab kraken in zijn mond. Nog eventjes relaxten we aan het water terwijl Gert-Jan een frisse duik nam en toen was het tijd om huiswaarts te keren.
Vandaag, dinsdag heb ik een ietwat rustigere dag gepland: dit blogbericht getypt, foto’s bekeken en gesorteerd, naar het ziekenhuis geweest om onze aankopen te overhandigen (meer info hierover in een volgend blogbericht)… 

Vele groetjes,

Jolien

Vakantietijd

Hallo bloglezers,

Het is alweer enige tijd geleden. Sinds dinsdagnamiddag is de mama van Anneleen toegekomen; de vakantie is aangebroken. Jolien werkte nog de volledige week op het operatiekwartier en heeft sinds afgelopen zaterdag ook vakantie. Omdat we beide verschillende avonturen hebben meegemaakt zullen we elk apart een blogbericht posten. Zo blijft iedereen op de hoogte van alle nieuwtjes. Onderstaande blogbericht is van Anneleen.

Maandag heb ik (Anneleen) nog één dag op het operatiekwartier gewerkt. Zoals gewoonlijk hebben we het eerste uur met onze vingers staan draaien. De dokters waren er nog niet en er waren (gelukkig) ook nog geen patiënten te bespeuren. Na veel geduld en enkele foto’s te hebben genomen kon de eerste operatie beginnen. Ik heb tijdens mijn vorige stageperiode in het UZ te Gent op het operatiekwartier gestaan, de verschillen vielen meteen op. Onder andere: de ruimte, de hygiëne, de aanpak van dokters en verpleegkundigen, het comfort en de privacy van de patiënt, enz.

Dinsdag zou ik opnieuw in het operatiekwartier staan. Jammer genoeg bleken de dokters geen zin te hebben om te komen, waardoor alle operaties waren afgelast. Daar stond ik dan... De verpleegkundigen stuurden me naar de dienst materniteit. Alles was beter dan zitten wachten en je nutteloos te voelen! Jammer genoeg was het die voormiddag heel rustig. Wel merkte ik enkele dingen op waarvan ik denk dat deze niet (of anders) gebeuren in België.





- Wanneer een vrouw binnenkomt en moet bevallen mag ze eerst nog enkele minuten (soms tot één uur) wachten voordat de verpleegkundige naar haar omkijkt. De vrouw mag dan zitten wachten op een ongemakkelijk stoeltje.
- Er is slechts één vroedvrouw aanwezig (als je geluk hebt twee). Verder waren ook drie studenten verpleegkunde aanwezig.
- Een dokter is hier niet altijd aanwezig, dit is enkel wanneer de dokter zin heeft om te komen of wanneer er complicaties optreden.
- De enige vroedvrouw mag dus vaak alles alleen doen en ze is nog eens verantwoordelijk voor een volledige dienst.
- Bij ons kan men via echografie nagaan hoeveel weken een vrouw zwanger is. Hier is geen echografie aanwezig, waardoor ze deze telling doen via een ietwat speciale methode. De breedte van de vinger staat gelijk met twee weken zwangerschap. Je legt je vingers horizontaal op de buik van de vrouw beginnend vanaf de onderkant van de buik tot aan de navel. Kan je twaalf vingers plaatsen dan komt dit overeen met 24 weken zwangerschap. Hierbij tel je nog eens het aantal vingers boven de navel tot aan het borstbeen. Heb je vier vingers dan is dit acht weken zwanger. In totaal (24 + 8) is de vrouw 32 weken zwanger. Je kan je al voorstellen dat dit al eens een aantal weken kan verschillen, naargelang de dikte van de vingers.
- Het aantal hartslagen van het ongeboren kindje wordt op een ouderwetse manier gemeten. Niet via echo of andere apparatuur, maar via een soort ‘toeter’. De ene kant wordt op de buik van de mama geplaatst, via de andere kant luister je met je oor naar de harttonen van het kind.
- Pijnmedicatie wordt hier niet gegeven (geen paracetamol of andere via infuus); epidurale verdoving evenmin.

Kortom: respect voor alle vrouwen die hier moeten bevallen, en gelukkig dat wij in België mogen bevallen!

Na deze avonturen wachtte ik mijn mama op in het hotel. Na een half uurtje kwam een bus aan met nieuwe toeristen. Jammer genoeg zat mijn mama niet op deze bus. Even dacht ik dat er iets verkeerd was gelopen. Na ongeveer nog een uurtje wachten kwam er een nieuwe bus toe. En ja hoor, Marleen zat op deze bus. De winterkleren werden snel omgeruild voor luchtige zomerkledij! Na een lange knuffel en enkele traantjes later konden we gezellig bijbabbelen.

De eerste dagen deden we het nog wat rustig aan. Marleen moest nog even bekomen van de lange vlucht en het nieuwe klimaat (vooral de warmte - 36°- was even wennen). We vertoefden aan het zwembad, speelden een spelletje, hebben een bezoekje aan het museum gebracht,...

Donderdagavond gingen we ‘Sara’ (de nachtverpleegkundige op de dienst pediatrie) bezoeken. Dit was voor Marleen de eerste kennismaking met het ziekenhuis, ze was behoorlijk onder de indruk. Kinderen hebben het soms heel moeilijk maar blijven toch nog lachen, ook de geur van het ziekenhuis en de vele kindjes die er lagen gaven onmiddellijk een beeld hoe het er in een Afrikaans ziekenhuis aan toe gaat. Natuurlijk konden we hier niet met lege handen toekomen. We namen enkele ‘cadeautjes’ mee. Van mijn tante en nonkel heb ik enkele spullen gekregen voor het ziekenhuis. De komende weken zullen de andere materialen nog verder uitgedeeld worden op andere diensten. Voorlopig hebben we ontsmettingsmiddel, handontsmetting, verbanden, pleisters,... uitgedeeld. Opnieuw waren de verpleegkundigen ‘overgelukkig’ met deze attentie. Waarvoor grote dank aan mijn tante en nonkel.


Vrijdag hebben we een bezoekje gebracht aan een plaatselijk schooltje hier in Banjul. In dit schooltje geven Gert-Jan en Catherine (onze buren) les. We kregen er een rondleiding en trokken de ogen open. Vooral bij het zien van de vele dozen met boeken die gedoneerd zijn vanuit Amerika. Drie klaslokalen worden hiermee bezet waardoor deze lokalen niet kunnen gebruikt worden om les te geven. De boeken zijn gestapeld en liggen er reeds enkele maanden. De boeken zijn dus toegekomen in Gambia maar hebben hun bestemming (andere lokale schooltjes) jammer genoeg nog steeds niet bereikt omdat de financiële middelen voor transport ontbreken. Bovendien werden de lesbanken uit deze lokalen ‘tijdelijk’ buiten geplaatst, maar na passage van het laatste regenseizoen zijn ze dermate verrot en geroest waardoor ze onbruikbaar zijn geworden. Een goed doel heeft dus niet altijd een goed einde!

Zaterdag stond een georganiseerde uitstap met het hotel op het programma. We zouden een volledige dag onderweg zijn, uiteindelijk waren we al om half vier in het hotel. De uitstap ging richting Fathala Park in Senegal. We hebben dus een mooie stempel bij in ons internationaal paspoort en hebben in het park enkele wilde dieren (giraf, neushoorn, antilopen...) en prachtige vogels gespot.

Zondag namen we de taxi richting ‘Crocodille Pool’, de Batik markt en het ‘Monkey Park’. Een ontspannende dag en een mooie afsluiter van de week.

Morgen bezoeken we de mangroves per boot en zullen we in de namiddag een bezoekje brengen aan de markt in Banjul. Hier zullen we enkele souvenirtjes kopen en de muskietennetten voor het ziekenhuis (subsidie Aalter).

Vele groetjes,

Van Anneleen en Marleen

We are still alive!

Vrijdagnamiddag stond het lang geplande bezoek aan het Health Centre op het programma. Een Health Centre kan je vergelijken met een ziekenhuis, maar dan kleiner. Hier komen onder andere vrouwen om te bevallen; onderzoeken worden hier uitgevoerd en er worden vaccinaties uitgedeeld… Een Health Centre vind je bijna in elk kleiner dorpje.

Het Health Centre dat wij bezochten, bevond zich in Tabokoto. Met behulp van het stappenplan dat een verpleegkundige van de dienst neonatologie voor ons had opgemaakt, gingen we erheen. We namen voor de eerste keer alleen een bushtaxi (dit is een busje waar ongeveer 10 tot 15 mensen in kunnen, je voelt je werkelijk als een sardien in een blik). We waren ongeveer 45 minuten onderweg. Eens aangekomen stonden we versteld van het centrum dat toch wel in goede staat is. Het gebouw is ongeveer acht jaar oud en naar onze mening zag het er vrij net uit. Wat ons direct opviel is dat het er ook zeer rustig was. Na ons te hebben voorgesteld aan een verpleegkundige die op de dienst pediatrie werkt, kregen we een rondleiding. Zij vertelde onder andere dat het in de namiddag steeds kalmer is dan in de voormiddag, zeker op het einde van de week. De drukste dagen zijn maandag en dinsdag. Toen we nog maar net binnen waren, kwam een zwangere vrouw binnen gewandeld. Na vijf minuten hoorden we opeens een baby huilen, raar maar waar: de vrouw was op die korte tijd al bevallen. Enkel een vroedvrouw (in dit geval was het een man) was verantwoordelijk voor de bevalling. Ook hier konden we vaststellen dat de patiënten zeer weinig privacy hebben. De bedden staan namelijk op een halve meter van elkaar.

Diensten die in dit Health Centre aanwezig zijn:
- Pediatrie
- Female ward
- Materniteit
- Eye clinic
- Abdominal clinic
- Vaccination room
- Pharmacy
- OPD (dienst waar je eerst terecht komt en waar je onderzocht wordt)

Vrijdagavond gingen we naar het hotel. We hadden namelijk afgesproken met het thuisfront via skype. De laatste zaken werden geregeld, materiaal dat zeker moet meegenomen worden, dingen die niet meer nodig zijn,... Nog twee dagen en de mama van Anneleen komt. Het zal een grote aanpassing voor haar worden: van 0°C naar ongeveer 35°C!

Zaterdag hadden we een uitstap gepland. We trokken met de bushtaxi en de taxi naar Kololi Beach. Hier genoten we van de zon, een drankje en een hapje. Ook een gezelschapsspelletje mocht niet ontbreken. Toen de zon achter de wolken verdween, vonden we het tijd om te gaan paardrijden. Elk hadden we een begeleider en wandelden we op het strand. Het was opnieuw even wennen aangezien het voor ons allebei al enkele jaren geleden was. Gelukkig ging alles vlot en al snel gingen we in draf en in galop. Na 40 minuten, die veel te snel voorbij waren, namen we afscheid van ons paard. Nadien trakteerden we onszelf op een portie vitaminen: een groot bord met overheerlijk vers fruit!

Na een ontspannende namiddag belden we één van de nachtverpleegkundigen waar we mee samenwerkten op de dienst pediatrie en reden we naar Kotu. ‘Sara’ had ons namelijk al een tijdje geleden uitgenodigd om bij haar te logeren. We gingen eerst nog even langs bij de apotheek waar ze ook werkt en kregen hier een korte rondleiding. Nadien stapten we naar haar huis en werden we hartelijk ontvangen. We maakten er kennis met haar familie en vrienden. Enkele vrienden vroegen ons of ze een Belgische naam konden krijgen. We gaven hen de namen Laurens, Wim en Sander. Wat een plezier hadden ze, aangezien ze de namen niet konden uitspreken! We kregen ook een drankje ('wonjo', een rode thee gemaakt van bloemen) aangeboden en nadien trakteerde de nonkel van Sara ons op een lekkere pizza. Na deze lange maar leuke dag sloten we onze ogen…
Rond 9 uur werden we wakker, we hadden fantastisch goed geslapen. Sara zorgde voor een ontbijt (brood met een eitje, aardappel en mayonaise). Nadien brachten we nog een bezoek bij één van haar beste vriendinnen, waar we opnieuw hartelijk werden ontvangen en konden proeven van de Afrikaanse keuken. Omdat er nog schoolwerk op het programma stond, vertrokken we na de lunch terug naar Banjul. Rond 16 uur begonnen we (met wat tegenzin…) aan onze taken.

Jolien probeert hier aan haar conditie te werken. Samen met Gert-Jan gaat ze regelmatig gaan joggen op het strand! Zalig om bij zonsondergang over het strand te lopen… Anneleen doet dan ondertussen een praatje met Catherine.

Morgen (maandag 18 maart) start voor ons een nieuw avontuur. Deze keer zullen we op het operatiekwartier staan. Jolien zal er een volledige week stage lopen, Anneleen slechts twee dagen. Hopelijk vallen we niet flauw van al dat bloed, maar voor ons, verpleegkundigen, zal dat (hopelijk) geen probleem zijn.

Vele groetjes,

Jolien en Anneleen

Het leven zoals het is: neonatologie in Gambia

Dag beste bloglezers!

We hebben vandaag een punt gezet achter onze tweede week stage op neonatologie. Ondertussen hebben we samen met de 4 weken op pediatrie al 6 weken stage achter de rug. We zitten dus al over de helft! We zijn al heel wat ervaringen rijker. Graag delen we deze met jullie, zodat we jullie een beeld kunnen geven van hoe het er hier aan toe gaat.

Het droevige nieuws zullen we eerst vermelden. Sinds 1 maart zijn er op de dienst neonatologie 20 kindjes overleden. Dit wil zeggen meer dan één kindje per dag. Waaronder ook de kleine Lore, waar we het in een vorig blogbericht over hadden…

Enkele wondzorgen die we hebben kunnen observeren, zijn: een abces ter hoogte van de pols, het hoofd en de borst (niet allemaal bij hetzelfde kind). Verder zagen we ook een infectie van de hoofdhuid veroorzaakt door een bevuild mes (zie vorig blogbericht), een spina bifida en een omphalocele (dit is een uitstulping van de darmen ter hoogte van de navel). De wondzorgen gebeuren niet zoals in België. Het kind wordt in de gang verzorgd op de schoot van de mama en er wordt geen steriele wondset gebruikt (geen steriele handschoenen, verbanden…)

De hygiëne is soms ver te zoeken. Zo is er soms geen zeep aanwezig om je handen te wassen. Handdoeken of andere doeken zijn nooit aanwezig om je handen af te drogen (ook op de dienst pediatrie was dit niet aanwezig). De handontsmetting is sinds begin deze week op, maar werd nog niet aangevuld. De verpleegkundigen mogen hier ook juwelen dragen (ringen, horloges, armbanden,...) en hebben soms lange nagels. Dit zou in België niet kunnen.

Ook het lawaai is zeker niet bevorderlijk voor het comfort van de kindjes. Zo zijn er heel wat dokters en verpleegkundigen die de afdeling al roepend binnen en buiten gaan. Ook horen we GSM’s afgaan en ook de incubatoren gaan regelmatig in alarm wat heel wat onrust teweegbrengt.

Een positief puntje aan deze zorgverlening is het feit dat deze gratis aangeboden wordt. Zo moeten de ouders niet betalen wanneer hun kind op de afdeling neonatologie of pediatrie terecht komt. Ook wanneer de mama bevalt moet ze niet betalen. Dit voor zowel pre- als postoperatieve zorgen. Wie betaalt dit dan wel? De overheid. Zo worden de patiënten gestimuleerd om naar het ziekenhuis te gaan.

In België worden er bij elk prematuur kind enkele standaardonderzoeken uitgevoerd (hersenscan gedurende de eerste drie dagen), maar hier hebben we dit nog niet gezien. De middelen zijn hier gewoonweg niet aanwezig. Omdat de middelen zo beperkt zijn, worden heel wat materialen hergebruikt (neusbrillen, infuusjes…)

Rond deze periode liggen er ongeveer 30 kindjes op de afdeling. Een verpleegkundige vertelde ons dat dit een kalme periode is in vergelijking met het regenseizoen. Dan kunnen er tot 50-60 kinderen aanwezig zijn. Tijdens het regenseizoen/malariaseizoen (van juni tot oktober) worden ook zwangere vrouwen getroffen door malaria. Dit kan leiden tot vroeggeboorte. Sommige kinderen die dan op de dienst terechtkomen wegen amper 0,5 kg. Hier zijn steeds twee verpleegkundigen voor verantwoordelijk. Net zoals op de dienst pediatrie liggen dan ook meerdere kinderen samen in een bedje. In één couveuse kunnen dan drie tot vier kindjes liggen.

Kleine Lucas weegt ondertussen al 2,2 kg. Zijn gewicht gaat geleidelijk omhoog. Hij ligt nog steeds op de dienst neonatologie. De adoptie laat nog even op zich wachten. Jolien kreeg al de kans om hem eten te geven! Wat vond ze dit leuk. Veel meer dan eten en slapen doet Lucas nog niet, een gezonde baby dus! Gelukkig kunnen we hem nog elke dag een bezoekje brengen.

Deze week zagen we een aantal verpleegkundigen (en soms ook mama’s) hun kind ondersteboven houden! Zonder enige reden... Eén verpleegkundige zei: ‘We gaan even de benen strekken bij het kindje’. Ook geven ze soms harde ‘tikken’ (bijna slaan) aan het kind. En dit terwijl het kindje rustig aan het slapen is. Misschien is dit een Gambiaanse gewoonte, we zijn er zelf nog niet aan uit.

Tijdens deze twee weken stage konden we ook kennismaken met vier Gambiaanse studenten verpleegkunde. Deze studenten kwamen echter altijd te laat! Rond 9 uur, half 10 kwamen ze eindelijk aan. En dit terwijl we om 8 uur al beginnen. Daarna gingen ze gewoon op een stoel zitten zonder eerst naar de kindjes te gaan kijken. Gedurende de volgende uren hebben ze ook niet echt veel gedaan. Geen infuus geplaatst, geen lijktooi uitgevoerd, geen baby’s gewogen,...

De mama is hier verantwoordelijk voor het eten van het kind. Borstvoeding wordt hier door elke mama gegeven. Enkel in uitzonderlijke situaties wordt dit niet gedaan. Maar wanneer de mama nog enkele dagen moet herstellen van haar bevalling en het kind op de dienst neonatologie terecht komt, dan krijgt het geen eten. Pas wanneer de mama komt, wordt (al dan niet) gestart met borstvoeding. Soms kan dit vijf dagen duren (wat ook het geval was bij Lore). Er wordt dus geen maagsonde geplaatst of flesvoeding gegeven.

Soms moet de medicatie over 20 minuten gegeven worden. In België gebruiken we hiervoor een speciale machine (sering-driver) om dit in te stellen. Hier wordt dit niet gebruikt. Men plaatst de medicatie op het cathetertje en spuit om de vijf minuten ongeveer enkele milliliters in. Dit is echter niet altijd even exact. Het kind krijgt dus op het ene moment meer medicatie dan op het andere moment.

Vandaag merkten we opeens een verbrande geur op. We dachten allebei dat één van de incubatoren het had begeven. Gelukkig was dit niet het geval. Een aantal mensen vonden het nodig om hun afval net naast het ziekenhuis te verbranden (= hun vorm van 'recyclage'). Dit leek ons niet zo gezond, zeker niet voor de kleine kindjes. Een oplossing hadden we hier niet voor, enkel de ruiten dichtdoen zodat de geur en de rook buiten bleven.

Maandag werkte Anneleen van 8 uur ’s morgens tot 8 uur ’s avonds. Jolien had gedaan om 2 uur ’s middags, dus Anneleen voelde zich wat eenzaam nadien. Op een bepaalde moment waren de twee verpleegkundigen van dienst verdwenen. Anneleen was verantwoordelijk voor 30 premature kindjes, waarvan de helft in kritieke toestand. Op dat moment kreeg Anneleen het even moeilijk....

Tot zover onze stage op de dienst neonatologie!

We kijken allebei enorm uit naar onze geplande activiteiten: zon, zee, strand en paardrijden. Meer nieuws volgt zondagavond.

Anneleen en Jolien

Een nieuwe woonst = een tweede start

Dit berichtje schrijven we vanuit onze nieuwe woonst. Ja, je leest het goed! Zaterdagnamiddag zijn we verhuisd naar een 'guesthouse' dat op 5 minuutjes van onze vroegere woning gelegen is. De grootste reden voor deze verandering is het feit dat de te oude (en dus erg ingezakte) matras bestaande uit spons, geen aangename nachtrust meer gaf en leidde tot rugproblemen bij Anneleen. Onze nieuwe woning ziet er als volgt uit: een kamer waarin een bed met degelijke matras, een tv en een klein kastje. Ook een klein badkamertje is aanwezig met lavabo, wc en douche. Dit is een kamer die te vergelijken is met een studentenkamer in België. Via Peter, een persoon die meehelpt met de stedenband Banjul-Oostende en die momenteel in Gambia verblijft, hebben we deze verhuis kunnen regelen. Onze buren, die in een gelijkaardige kamer als de onze slapen, zijn bovendien Vlaamse studenten (Gert-Jan en Catherine), die in een schooltje in Banjul les geven. We kunnen het heel goed met hen vinden en beleefden zaterdag een onvergetelijke dag. Uiteraard gaan we Sony, onze vroegere gastheer, zeker niet vergeten! Regelmatig sturen we nog een berichtje naar hem of bellen we hem eens op. We zijn hem zeker dankbaar voor de gastvrijheid gedurende de periode die we bij hem verbleven.

Zaterdag bezochten we de mangroves. De mangroves kan je vergelijken met moerassen. Er zijn vele bomen/struiken aanwezig en hun wortels bevinden zich tot diep in het water. Voor toeristen is er de mogelijkheid om deze mangroves te bezoeken. Dit kan per peddelboot of per motorboot. Met de motorboot, zoals wij deden, is het moeilijker om de smalle gangen van de mangroves te bereiken en het geeft ook meer lawaai wat vogels (o.a. pelikanen), reptielen en vissen opschrikt, maar aan de andere kant geeft het ons de mogelijkheid om een grotere afstand af te leggen. In totaal hebben we een goede vijf uur samen met een gids in de handgemaakte boot gezeten. Door het briesje merkten we echter niet op hoe sterk de zon was… Gevolg: onze lichtbruine huidskleur heeft nu een rode kleur. Wanneer het laagtij is, zijn de wortels van de bomen/struiken goed zichtbaar. Op deze wortels bevinden zich vele oesters. Spectaculair om te zien is hoe de vrouwen per boot dan naar deze wortels varen en de oesters met een machete verwijderen. Dit werk is zeker niet te onderschatten. Het zijn ook enkel vrouwen die dit werk doen. Na twee uur varen maakten we een tussenstop op een toeristische plaats. Deze plaats heet Lamin Lodge. Op dit eiland kwamen we vele blanke toeristen tegen, kochten we een drankje en aten we heerlijke ‘pancakes’. We kregen ook een rondleiding en zagen hoe de vrouwen de oesters open maakten en hoe ze deze uit de schelp verwijderden. Op het eiland waren ook 2 speciale bomen aanwezig. De stam van de ene boom was volledig beschilderd met verschillende kleuren en teksten. De gids vertelde ons dat deze boom ‘the internet tree’ heet. Waarom juist weten we niet. Het is niet dat de boom voor internet kan zorgen… In de andere boom kon je een olifant herkennen.

Wanneer we terug aan land waren, gingen we naar ons huisje om onze spullen in te pakken. Heel lang duurde dit niet want meer dan de helft zat nog steeds in onze valiezen. Daarna belden we een taxi om ons en onze spullen naar ons nieuwe huisje te brengen. ’s Avonds kregen we kip met frietjes, de andere Belgische studenten kregen spaghetti. Omdat ze niet zoveel honger hadden en dus nog wat eten over hadden, hebben wij (redelijk uitgehongerd) hun bord ook leeggegeten… Nu krijgen we drie keer per dag eten: ’s ochtends een broodje met beleg, ’s middags rijst met vlees of vis en ’s avonds nog eens een warme maaltijd. We moeten dus niet meer zelf op zoek naar eten en we moeten onze magen niet meer vullen met koekjes of chips. Deze nacht brachten we voor het eerst door in onze nieuwe kamer en we hebben er beide beter geslapen. We kunnen wel zeggen dat we een tweede keer gearriveerd zijn! Er valt opnieuw zoveel nieuws te ontdekken. We zullen nu een andere kant van Banjul beter leren kennen.

Enkele weken geleden maakten we kennis met Karl en Carine. We zagen hen als een tweede mama en papa. We zijn hen zeker nog niet vergeten! De kleine Lucas voelde zich nogal eenzaam, daarom hebben we een ander prematuur kindje ook een Belgische naam gegeven. We noemden het meisje Lore. Deze twee kleine kapoenen liggen ons nauw aan het hart en we zien hen dan ook als een kleine broer en zus. Buiten deze vier mensen hebben we ook kennis gemaakt met ‘oma’ en ‘opa’. Oma is 70 jaar en opa is 80 jaar. Het is hun vierde jaar dat ze naar Gambia komen. Verder dan het hotel gaan ze niet en ze genieten van hun dagen aan het zwembad. We hebben wat gepraat en toonden hen wat foto’s vanop onze laptop. Dit vonden ze fantastisch! Ze trakteerden ons op een paar drankjes en we mochten ook hun warme douche op hun kamer gebruiken. Dit vonden wij dan weer fantastisch!

Morgen starten we een nieuwe werkweek. Dit is onze tweede week op de dienst neonatologie of onze zesde stageweek in Gambia. We kunnen het zelf niet geloven dat de tijd hier zo snel gaat! Er is hier nog zoveel te zien en te beleven en bijna de helft van ons verblijf is hier al voorbij! We zullen hier ongetwijfeld tijd te kort hebben. Jolien zal een volledige week (van maandag tot vrijdag) werken van 8.00 uur tot 14.00 uur. Anneleen zal op maandag, dinsdag en woensdag werken van 8.00 uur tot 20.00 uur, omdat ze nog enkele uren van een vorige stageperiode moet inhalen.

Voor de mensen die het graag willen weten… de temperatuur stijgt hier elke dag een beetje meer. Het is hier tussen 34° en 36° warm. We willen jullie zeker niet jaloers maken...

It’s nice to be nice,

Jolien en Anneleen