Onze eerste werkdag op de pediatriedienst zit erop…

Dag thuisblijvers,

Hier ons derde blogbericht vanuit Banjul.

Vandaag gingen we voor het eerst naar het ziekenhuis. We keken er allebei enorm naar uit. Sony nam nog een foto van ons beide in ons stagepak. 

Hier is het de gewoonte dat we ons uniform al van bij het vertrek thuis aantrekken, zo is het voor iedereen op straat duidelijk  dat wij verpleegkundigen zijn. Ook de kinderen dragen hier een uniform om naar school te gaan. Samen besloten we dat er zo op straat een andere sfeer heerst dan in het weekend. Het ziekenhuis ligt op een 10-tal minuutjes stappen van ons gastgezin.

Voor de Gambianen is het echt een belevenis om een blanke te ontmoeten. Telkens we door de Gambiaanse straten lopen, roepen de spelende kinderen naar ons ‘Toubab, Toubab’. Dit is Wolofs, een plaatselijke Afrikaanse taal en betekent blanke. De kinderen houden ervan om ons aan te raken, naar ons te zwaaien en naar ons te lachen. Net zoals de volwassenen ervan houden om ons steeds hartelijk te begroeten met een handdruk. Nu ervaren we hoe het voelt om als zwarte rond te lopen in België waar praktisch iedereen blank is.

Eens aangekomen om 8u15 aan het ziekenhuis, werden we van het kastje naar de muur gestuurd. We hadden in België al enkele mails gestuurd naar Samba Bah, onze stagebegeleider. Deze persoon zouden we natuurlijk op onze eerste dag graag willen ontmoeten, maar vooraleer we hem konden bereiken duurde het een tijdje. Steeds moesten we wachten op een persoon die ons naar de plaats zou brengen waar we uiteindelijk moesten zijn.

Een verpleegkundige, Fatou genaamd, gaf ons een korte rondleiding door het ziekenhuis op de afdelingen waar we zullen werken. Zo kregen we onder andere de neonatologie te zien, het operatiekwartier voor kinderen en een speciale afdeling voor ondervoede kinderen. Het meeste materiaal wordt aan het ziekenhuis geschonken. Dit is materiaal dat nog bruikbaar is, maar volgens onze normen niet meer up-to-date is. Landen die het RVTH sponsoren zijn onder andere België, Duitsland, Engeland, de Verenigde Staten…

Onze werkdag start eigenlijk om 8u en eindigt om 14u, maar vandaag was het pas 12u toen we konden starten op de pediatriedienst. We trokken grote ogen toen we op de Gambiaanse pediatrie aankwamen. De dienst bestaat uit één grote zaal en de meeste kinderen zijn vergezeld van hun mama. Een geur overwelmde ons wanneer we binnenkwamen op de afdeling. Volgens de Gambianen is het werk van een verpleegkundige zeer zwaar. Voor ons is het echter zeer kalm; we zaten vooral neer.

De verpleegkundigen hier krijgen een goede opleiding van twee jaar. Ze weten zeker waar ze mee bezig zijn. Ze hebben echter het materiaal niet om volgens de richtlijnen te werken. Een voorbeeld hiervan dat ons onmiddellijk opviel is dat de leiding bij het inspuiten van medicatie niet geflusht en ontsmet wordt. Dit zorgt voor veel pijn bij het kind omdat deze medicatie zo niet verdund wordt. De materialen die hier onder andere ontbreken zijn ontsmettingsmateriaal, steriele compressen, handschoenen, thermometers, bloeddrukmeters en een weegschaal. In de loop van deze week zullen we onze materialen afgeven waardoor de situatie tijdelijk zal verbeterd worden. Ze hebben wel een aantal middelen maar dit is zeer beperkt. En als ze het al hebben is het zeker niet van het meest moderne materiaal. Wat ons opviel is dat er ook twee dokters uit Cuba op de dienst werken. Alle buitenlandse studenten worden zeer vriendelijk onthaald, zowel door de verpleegkundigen, de dokters als de patiënten zelf.

Na een gesprek met Samba Bah kwamen we te weten dat dit het beste ziekenhuis is van Gambia. Je moet dit echt in real life gezien hebben om te weten wat dit betekent!

Foto’s van onze afdeling volgen nog (als het trage internet dit tenminste toelaat)!

Nog steeds hartverwarmende groetjes,

Fatou en Jeinaba. xxx

Onze eerste belevenissen...

Salaam Maleikum!!!

Na het typen van ons eerste blogbericht verkenden we het strand voor de eerste maal. We werden direct aangesproken door de Gambianen die ons welkom heetten in ‘The Gambia’. Zij wilden, net als alle andere Gambianen, van alles over ons weten. Na een korte babbel met hen stapten we verder naar het ziekenhuis dat we voor het eerst van de binnenkant zagen. Aan de ingang zaten heel wat mensen buiten, dit zijn familieleden van patiënten die in het ziekenhuis verblijven.

Hier volgt een eerste korte indruk:

-          Het ziekenhuis is opgebouwd uit grote zalen en geen aparte kamers zoals in België

-          Er hangen hier en daar muskietennetten (niet meer in goede staat)

-          Grote zuurstofflessen lagen buiten (al dan niet gebruikt)

-          Er zijn veel binnenpleintjes waar hier en daar ook familieleden samen komen

-          Als laatste wandelden we door de ‘spoed’. Hier zaten een 7-tal dokters op een rij te relaxen.

Vervolgens leidde Sony, onze huisbaas, ons naar Africell, hier kochten we een Gambiaans SIM-kaartje zodat we de plaatselijke bevolking kunnen bereiken (veel goedkoper dan met onze Belgische SIM-kaart).

Hierbij laten we graag ons GSM nummer weten: Anneleen: 00220-7353218 en Jolien: 00220-7352698.

Op onze tweede avond werden we hartelijk verwelkomd op een verjaardagsfeest dat doorging in Serekunda. Hiervoor moesten we de taxi nemen wat werkelijk een heel avontuur was. Eens aangekomen op het verjaardagsfeest waren we opnieuw part of the family. J Opnieuw werden we overdonderd met veel vragen en al snel kregen we een bordje Afrikaans eten voorgeschoteld. We bedienden onszelf en namen een kleine portie (frietjes, rijst, kip, tomaten). Al snel kregen we te horen dat we nog meer mochten nemen want, aldus de Gambianen, zijn wij veel te mager! Bij het aansnijden van de taart konden we meezingen met het verjaardagslied "Happy Birthday". Er werden nog enkele foto’s genomen van de kinderen bij de taart.

Vervolgens gingen we na dit feestje opnieuw naar Banjul waar we deel konden uit maken van een straatevenement (Hunting genaamd). Zie foto. Na een vermoeiende eerste dag gingen we terug slapen onder ons muskietennetje.

Zondag gaan de meeste christenen naar de mis. Ook wij gingen mee. Deze week was het geen gewone mis: het was een herdenkingsmis waarbij een goede vriend van onze gastheer werd herdacht. Hij overleed op kerstmis na een auto-ongeluk. Om 10u startte de mis, maar Gambianen hebben het wat moeilijk met tijd; gevolg we kwamen pas om 10u20 aan. De misviering is hier toch wel anders dan in België. Er wordt hier meer gezongen en er wordt gebruik gemaakt van djembees. Dit zorgde voor een aangename sfeer. Er waren enkele herkenbare rituelen; onder andere het ontvangen van de hostie. Om de misviering af te sluiten ging iedereen naar voor om een zalving met olie. Omdat het een herdenking was hadden enkele goede vrienden en familieleden een T-shirt aan met daarop een foto van de overleden persoon en herdenkingstekst. Na de misviering die 2 uur duurde werden we uitgenodigd om mee te eten en te drinken bij de familie van de overleden persoon. Het verliep alweer zeer relaxed. Zie foto’s.

Als afsluiter van de dag maakten we nog een wandeling op het strand samen met Sony en zijn broer (hij komt ook regelmatig bij ons thuis). Het strand is vrij rustig. Hier en daar waren mensen aan het zwemmen of zich aan het wassen in de zee. We hoorden dat dit gevaarlijk is omwille van de sterke stroming. Op de terugweg waren plots heel veel jongeren aan het voetballen. Ze komen iedere zondag samen op het strand. Het voetballen gebeurt blootvoets (zeker niet aan te raden vanwege het vele afval op het strand).

Deze avond ging nogal duister in; er was namelijk geen elektriciteit. Gelukkig duurde dit niet lang en konden we met een aangename temperatuur gaan slapen. Deze avond brachten we door op onze kamer, zo konden we even tot rust komen alvorens een belangrijke week start.

Greetz,

Jeinaba (Jolien) and Fatou (Anneleen)  (dit zijn onze Afrikaanse naampjes)

Onze eerste dag en nacht...

Dag beste bloggers

Hier ons eerste blogbericht vanuit The Gambia!!!

Het afscheid in Zaventem viel zwaar. Er werd een traantje weggepinkt. We hadden enorm veel zin om te vertrekken, maar hadden ook enige zenuwen.

De vlucht viel veel beter mee dan verwacht. Wat deden we om ons bezig te houden?
- We aten koekjes, warme maaltijd, een ijsje en een sandwich.
- Tussen het eten door hebben we ook nog gewerkt voor school en een filmpje gekeken.
- De benen eens gestrekt.
- Wat slaap ingehaald.

Rond kwart voor 8 plaatselijke tijd maakten we een tussenlanding in Freetown. Dit ligt ten zuiden van Banjul, onze uiteindelijke verblijfplaats. Eens geland in Banjul, maakten we ons klaar om uit te stappen. Gelukkig dat een attente hostess ons kwam verwittigen dat we moesten uitstappen, anders zaten we terug op de vlucht naar België! 

De bagage en de controle gingen heel vlot. Nadien wachtten twee Gambianen ons op van de city council. Dolgelukkig waren we toen we onze naam op het blad zagen staan dat deze mensen bij zich hadden. Het werd al snel duidelijk dat we werkelijk aangekomen zijn op de Smiling Coast of Gambia!

De Afrikaanse temperatuur... om 21u30 was het nog steeds 25 graden. Wat wel even wennen was. De hoofdweg van de luchthaven richting verblijfplaats viel heel goed mee. Er waren nog heel wat mensen op straat. Hier in Gambia ben je nooit alleen!

Toen we aankwamen na een lange reis, hadden we de indruk dat het huisje waar we nog 3 maanden zullen moeten verblijven op instorten staat. We realiseerden ons al snel dat we terecht gekomen zijn in het echte Afrika. Al snel toonde de gastheer Sony ons onze kamer. Hier moet je je zeker niet te veel bij voorstellen. Foto's volgen zeker nog!

Na een welkomstdrankje, warme Gambiaanse groene thee, installeerden we ons in onze kamer. Veel slaapkledij moesten we zeker niet aandoen en het muskietennet boven ons was toch wel even wennen. Uiteindelijk viel onze eerste nacht goed mee behalve dat we om 6u30 gewekt werden door de biddende moslims. Onze oordoppen voor vannacht liggen al klaar.

Deze voormiddag leerden we nieuwe mensen kennen -familie van onze gastheer Sony- Weer konden we besluiten dat Gambianen zeer vriendelijke, lachende mensen zijn. Onze eerste maaltijd in Gambia was om 13u30: kip met frietjes en een deugddoend frisdrankje Sprite.

Alles verloopt hier heel relax, we hebben voorlopig voldoende vrije tijd. Al kijken we wel uit naar wat ons maandag te wachten staat. Dan gaan we voor het eerst naar het ziekenhuis. We houden jullie zo snel mogelijk op de hoogte. Foto's en nieuwe avonturen volgen snel.

Heel veel warme, zonnige groetjes vanuit het hotel dat vlakbij gelegen is. -In het gastgezin hebben we jammer genoeg geen toegang tot internet. -

Verder voelen we ons hier echte bleekscheten, maar de Gambianen zijn ervan overtuigd dat we met een mooi donker kleurtje naar huis zullen gaan....

Jolien en Anneleen. xxx

Goodbye Belgium, hello The Gambia!

Onze twee avonturiers zijn op weg naar hun tropische bestemming. De regen en de stress hebben ze van zich afgeschud. Vertrokken om 13u25 met vlucht SN219 naar Banjul (Gambia), met tussenstop in Freetown (Sierra Leone). Geplande aankomst Belgische tijd: 22u21.

We wachten vol ongeduld op hun eerste bericht...

Incheckbalie Brussels Airlines - 01/02/2013 10u50

Overvolle valiezen gevuld met...

 

Bloeddrukmeters, thermometers, tandpasta, tandenborstels, handontsmetting, handschoenen, pijnstillers, compressen, zeepjes en nog zoveel meer verpleegkundig materiaal hebben wij via sponsoring mogen ontvangen en/of aangekocht. Deze materialen zullen wij binnenkort overhandigen in het RVTH ziekenhuis. Later meer nieuws hierover... Het doet deugd om zoveel spullen te kunnen meenemen dankzij jullie hulp!

Wij staan in de Krant van West-Vlaanderen!

Beste bloggers

Op 18 januari verscheen er een artikel over onze stage in de Krant van West-Vlaanderen.

Klik op het artikel voor een groter formaat.

 

Veel leesplezier!

Nog één maand...

Binnen exact een maand zit onze eerste dag in Gambia er bijna op… Zullen we goed aangekomen zijn? Zal het grote temperatuurverschil ons nog geen appelflauwtes bezorgd hebben? Hoe zal het eerste contact met ons gastgezin verlopen zijn? Allemaal vragen waar we dan een antwoord gaan op hebben.

Op maandag 4 februari start onze 10 weken durende stage in het bekende ziekenhuis in de hoofdstad van Gambia, namelijk Banjul dat vlak bij de Atlantische Oceaan gelegen is.

Voor we dit alles gaan beleven staat er nog een zware periode op het programma waarin we onze examens hopelijk met een goed resultaat gaan afronden. Duimen jullie mee?

Tot de volgende,Anneleen en Jolien

Pizzafeest

Ons pizzafeest was een groot succes. We kennen nu de netto opbrengst..... niet minder dan 1521 euro!
Dank aan allen die ons project voor de kinderen in Gambia steunden door hun aanwezigheid of door sponsoring!

Pizzafeest 31 oktober 2012

Klik hier om de powerpoint van ons pizzafeest te bekijken.

Dank aan iedereen voor jullie aanwezigheid op onze benefiet!